Verslag IM Frankfurt (10.07.2010)
Zondag 4 Juli 2010 om 4uEindelijk, het is zover, de wekker loopt af terwijl ik eigenlijk al een tijdje wakker lig in mijn bed. Ik ben er gisterenavond rond 23u ingekropen maar ben nooit in een vaste slaap geraakt. Alle mogelijke senario's werden voor de geest gehaald en allen werden weerlegd met een mogelijke oplossing.
7 maaden, sedert eind november 2009, ben ik onder specifieke begeleiding begonnen met de voorbereiding op dit avontuur. Eigenlijk startte het reeds vroeger. Al van toen ik Luc Vanmaele in Kona, Hawaiï over de finish zag lopen wist ik het. Dit wil ik ooit ook doen!!! In september 2007 nam ik voor de eerste maal deel aan de Zwintriatlon te Knokke. Reeds toen stond alles onrechtstreeks in het teken van die ene verwezenlijking nl. een Ironman worden.
Eénmaal uit bed moest onmiddellijk gestart worden met het eten van zoveel mogelijk witte boterhammen met confituur. Van nature ben ik al geen grote eter 's morgens. Maar ook dit werd de voorbije maanden ingeoefend zodat alles tot nog mee viel. De laatste boterhammen moest ik bijna in mijn strot duwen om op een totaal van twaalf boterhammen te eindigen. Wedstrijdpak aantrekken en opmaken om naar de zwemstartstart te vertrekken. De laatste dagen had ik bitter weinig zenuwen ondervonden omdat ik wist dat ik er alles aan gedaan had om dit tot een goed einde te brengen. Maar eenmaal in de bus richting zwemstart realiseerde ik me plots dat nu alles te gebeuren stond. Maar dit gevoel was zowat bij de meerderheid van de atleten hun gezicht at te lezen. In transition 1 (ofte T1) aangekomen controleerde ik nog even alle materiaal, pompte te banden hard en laste nog een laatste sanitaire stop in alvorens me naar het water te begeven.
HET ZWEMMEN DAN:
Door de warme temperaturen werd op vrijdag, tijdens de briefing van de atleten, beslist door de organisatie dat er niet gezwommen mocht worden met wetsuits. Een dubbel gevoel hield ik hieraan over. Het is voor ierder gelijk, dus op zich niet erg ware het niet dat je zonder wetsuit minder drijfvermogen hebt en dus trager zwemt dan met wetsuit.
Volgens Karl en Sophie moest ik me vooraan bij de betere zwemmers opstellen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zette me op de eerste rij en uiterst links langs de binnenzijde van de te zwemmen ronde. De pro's en een 300-tal age-groupers waren reeds om 6u45 vertrokken maar stipt om 7u weerklonk het Duitse volkslied gevolgd door het startschot. Ik was onmiddellijk goed weg en bleef uiterst links zwemmen en kreeg zodoende geen enkele slag of stoot. Ik was hier nochtans meermaals voor gewaarschuwd dat er tijdens zo'n zwemstart met enkele duizenden zwemmers nogal wat brokken vallen. Nadien horen vertellen dat er na een 5-tal minuten al terug iemand aan wal kwam met zijn schouder uit de kom.
Er moesten twee ronden van bijna gelijke afstand gezwommen worden. Met halfweg een korte passage over het strand om nadien terug het water in te duiken voor de tweede ronde. Toen ik halfweg uit het water kwam zag ik op mijn Garmin dat ik 35 minuten bezig was. Perfect op schema want volgens de organisatie was de eerste ronde iets langer dan de tweede ronde. Een tijd van rond de 1u zat er dus nog in. Bij het verlaten van het water na de tweede ronde klokte ik af op 1 uur en 3 minuten. Tevreden en goed gezwommen. Op naar mijn fiets…
HET FIETSEN:
Na een snelle wissel sprong ik op de fiets voor 185km. Er werd in rechte lijn 12km van de "Waldsee", waar gezwommen werd, naar het centrum van Frankfurt gereden. Om daar te starten voor 2 ronden van normaal gezien 84km. Dit jaar moest er echter per ronde 2,5km meer gefietst worden wegens wegwerkzaamheden. Ook hier hetzelfde verhaal. Het is voor ieder gelijk maar het resulteert wel opnieuw in een tragere fietstijd. Ik nam me voor om een lekker tempo te onderhouden zonder echt diep te gaan. Want volgens goede bronnen begint de wedstrijd pas in de laatste 20km lopen van uw marathon. Ik was gewaarschuwd en hield de nodige reserves tijdens het fietsen.
Na ongeveer 100km naderde ik opnieuw het centrum van Frankfurt en kwam ook Jan Wambeke vanuit de achtergrond aansluiten. De tweede ronde fietsten we in elkaars kielzog en hielden we hetzelde tempo aan. Ergens halfweg kreeg ik last van de ademhaling. Het zal toch weer geen waar zijn zeker! Ik had hier eerder al eens, tijdens een lange duurtraining, last van gehad en toen ben ik gestopt omdat ik langs geen kanten deftig meer kon ademen. Ging ditzelfde verhaal zich nogmaals voordoen, nu toch niet! Gewoon rustig blijven, tempo klein beetje laten zakken en afwachten. Bij het naderen van Frankfurt centrum kwamen we terug tussen de gebouwen en ebde mijn kortademigheid geleidelijk aan vanzelf weg. Na 5 uur en 24 minuten (±34,1km/u) reed ik de transition 2 (ofte T2) binnen om te starten aan de marathon.
HET LOPEN:
De marathon werd verdeeld in 4 rondes van elk 10,5km langs de oevers van de "Main" in het centrum van Frankfurt. Ondertussen waren alle wolken uit de hemel verdwenen en begon de zon verschroeiend hard te branden. In mijn haast was ik mij natuurlijk vergeten insmeren met zonnecrème. Hopelijk verbrandt ik niet te straf of loop ik geen zonneslag op.
Vooraf had ik een tijd van rond de 3 uur en 30 minuten voor ogen. Het is er weinigen gegegven om de 2de marathonhelft nog even snel te kunnen lopen als hun eerste. Vandaar dat ik me voorgenomen had om de eerste 21km aan een gemiddelde van 13km/u te lopen. De benen voelden goed aan onmiddellijk na de wissel, ik was er m.a.w. klaar voor. Verstand op nul en blijven gaan. De eerste ronde verliep goed maar ik kreeg in de tweede ronde last van de milt waardoor ik een klein beetje moest vertragen. Koude sponzen met water hielpen de pijn verdrijven maar het lukte me nadien niet meer om het vooropgestelde tempo te halen. De laatste twee ronden begonnen uiteraard de quadriceps wat pijnlijker te worden en kon ik starten met het aftellen van de kilometers. De laatste kilometers en het aankomen op de lange rode loper tussen een mensenzee van luidruchtige toeschouwers is met geen woorden te omschrijven. Fysiek zit je stikkapot maar geestelijk krijg je zo'n waaier aan emoties over je heen. ONBESCHRIJFELIJK! "You're an Ironman", weerklinkt door de luidspekers bij het overschrijden van de finish. ZALIG…
Onmiddellijk na de finish wordt je opgevangen door een persoonlijke verzorger die je helpt waar nodig. Een mooie medaille en handdoek worden je overhandigd. Je wordt naar de "athlete garden" gebracht waar je van alle drank, voedsel, enz voorzien wordt. Ik verschiet er wel van hoeveel mensen hier niet meer op eigen krachten kunnen binnen komen. Tientallen, wat zeg ik, honderden worden hier op een brancard binnen gebracht en aan de bakster gelegd.
Ik liep uiteindelijk de afsluitende marathon in 3 uren en 44 minuten (±11,2km/u). Mijn totaaltijd bedroeg 10 uur en 19 minuten bij het overschrijden van de finish. Hiermee werd ik 280ste van de ±2900 atleten die 's morgens vertrokken waren voor dit aventuur. Ik had vooraf getekend voor dit resultaat en ik ben dan ook heel tevreden met mijn behaalde resultaat. Ik heb nooit echt een zwak moment gekend waarop ik dacht "Waar ben ik hier mee bezig". Ik heb geen meter gewandeld tijdens de 42km lopen, ook niet langs de bevooradingsposten.
Uit mijn Garmin vernam ik dat de gemiddelde HR voor de ganse wedstrijd slechts 137 slagen per minuut bedroeg. In de toekomst moet ik dus wat minder op reserve fietsen. Ook een marathon van 3 uur en 30 minuten moet in mijn mogelijkheden liggen. Er is dus nog flink wat progressie mogelijk maar het belangrijkste voor nu was dat ik de wedstrijd met een GOED gevoel beëindigd heb en dat dit alles naar meer smaakt…
Ondertussen zijn we een kleine week verder en is m'n lichaam relatief goed herstelt. Trappen op en af lopen lukt terug wat de eerste twee dagen onmogelijk was. Ik moet nog overleggen met de coaches maar ik zie mezelf in staat, mits het uitkiezen van de juiste wedstrijd, om me te kwalificeren voor de prestigeuze Ironman in Kona, Hawaiï.
TOT SLOT
Wil ik langs deze weg de vele mensen van wie ik talloze berichtjes, sms'jes en mailtjes ontving, bedanken voor hun steun! Ook de meegereisde supporters: mijn ouders, schoonouders, schoonbroer, vrienden en mijn twee coaches Karl en Sophie: bedankt voor jullie steun voor, tijdens en na de wedstrijd.
Een super dikke MERCI aan mijn vrouwtje die me al die maanden steunde en hielp! Zij staat er voor mij ook wanneer bv. een training al eens minder gaat. Zonder haar was dit niet mogelijk geweest. Bedankt schat!
Tibotihno zei op 29/07/2010 om 15:28
ReSKept is het gepaste woord.Op naar de volgende en je weet het: indien binnen de mogelijkheid gaan we mee naar hawaii!!!
Groeten
De Fijnbek zei op 13/07/2010 om 15:41
Ja Ruben, zoals jij een verslag schrijft, dan zit een mens er middenin!Voor mij is de triatlon- duatlon competitie al enkele jaren voorbij.
Toch krijg ik ernog kippevel van; ook al was ik er niet bij in Frankfurt.
Op naar de volgende wedstrijd en wie weet ooit eens in Hawaii !!!
Luc
Dries Lust zei op 12/07/2010 om 18:40
Dat is wat anders dan postkaarten verkopen, zulle! ;-)Proficiat Ruben!
Lindsey zei op 12/07/2010 om 15:23
Ohh... Zo lief Rubie :-)Je weet dat ik dit alles met véél liefde doe :-) Op naar de volgende hé nu... ;-)
Dikke X
